Þegar ég útskrifaðist frá Háskólanum á Bifröst árið 2007 var allt í blússandi uppsveiflu í þjóðfélaginu. Bankarnir gleyptu allt það fólk sem kom út á vinnumarkaðinn, sama úr hvaða fögum þeir voru. Ég grínaðist oft með það og reyndi meðal annars að telja Þórhall dagskrárstjóra hjá RÚV á að ráða mig í heimildarmyndagerð á þeim forsendum að það væri þjóðarbúinu til heilla að senda mig ekki í bankana. Ég væri í fyrsta lagi léleg í að eiga við tölur og í öðru lagi “annálað fjármálafífl” eins og Stína frænka myndi orða það. Síðan hefur reyndar komið í ljós að félagar mínir, fjármálafíflin, leyndust víða.

En staðan var sem sagt þessi: Þórhallur var ekki að kaupa stjörnuhæfileika mína í heimildarmyndagerð og ég stóð í þeirri trú að ég ynni þjóðarskútunni mest gagn sem lengst frá bönkunum. Þá fór nú heldur að þynnast í súpunni hvað varðaði álitlegar vinnur. En eins og þeir vita sem þekkja er hvergi betra að hugsa en einmitt í sveit. Þannig að ég – rígfullorðin og stór – tók mér frí allan septembermánuð og fór upp í sveit á æskuheimili mitt til að finna út hvað ég vildi verða þegar ég yrði stór. Pabbi er “hobbíkindabóndi” og september er annasamur mánuður fyrir kindabændur. Áður en ég vissi af snerust dagarnir um að reka, smala, klappa, mynda og kjassa í kindum sem er ákaflega gefandi.

Það var út frá því sem hugmyndin að vefsíðunni kindur.is kviknaði. Ég áttaði mig á því hversu mikil forréttindi það eru að hafa aðgang að þessum skemmtilegu dögum í lífi kinda, hvað þá að eiga sína eigin kind. Hugmyndina um að stofna fyrirtækið Eigið fé sem héldi úti vefsíðu þar sem almenningi gæfist tækifæri til að fóstra eða eiga íslenskt sauðfé gekk ég með í smá tíma og skoðaði hvort hún væri raunhæf. Ég væri að ljúga ef ég segði að allir hefðu trúað mér um leið þegar ég sagðist ætla að selja kindur á netinu. En þrátt fyrir það var mér ákaflega vel tekið hvar sem ég fór og bar upp erindi mitt. Allir sem ég kom að máli við voru boðnir og búnir til að hjálpa mér. Mig langar sérstaklega að minnast á þá bændur sem eru með mér í þessu, þeir eru dæmi um hugrakka bændur sem eru tilbúnir að taka þátt í nýsköpun.

Í dag hyggst kindur.is fara í útrás. Nú þegar eru nokkrir erlendir eigendur að kindum sem komu til Íslands í vor til að kíkja á kindina sína og auðvitað landið. Ég átta mig á því að útrás er ekki heitasta orðið í dag og hvað þá samsetning orðanna “fé” og “útrás”. En trú mín er sú að íslenska sauðféið eigi stóran þátt í endurreisninni nú, rétt eins og hún kom okkur út úr moldarkofunum á sínum tíma.

Framtíðin er björt og ekki bara hjá íslensku sauðkindinni. Við Íslendingar eigum ennþá allar okkar auðlindir og ef við hjálpumst að við að nýta þær á sem skynsamlegastan hátt þá liggur leið okkar upp og aðeins upp.

Lifi íslenska sauðkindin!

Hlédís Sveinsdóttir

Tags: kindur.is